Nitekim sokak röportajlarında bir kadın, gözyaşları içinde “Eğer hiç yalnız kalmadıysanız, yalnızlığın ne olduğunu bilemezsiniz.“ sözleriyle yaşadığı duyguyu dile getirirken, bir başka kişi ise “Her eve dönüşünüzde bomboş bir eve giriyorsunuz. Yalnızlık sizi yeniden sarıyor. Bütün gün telefonun çalmasını bekliyorsunuz.“ ifadeleriyle yalnızlığın insan üzerindeki etkisini anlatmaktadır.
Dünya genelinde yalnız yaşayan insan sayısı 300 milyona yaklaşmış olup bu sayı her geçen yıl artmaktadır. Özellikle gelişmiş Batı toplumlarında yalnızlık, önemli bir toplumsal sorun olarak değerlendirilmektedir. Amerika Birleşik Devletleri’nde 32 milyondan fazla kişi yalnız yaşamakta, hanelerin yaklaşık yüzde 28’i ise tek kişiden oluşmaktadır.
New York Üniversitesi sosyologlarından Eric Klinenberg, yalnızlığı “dünyanın yeni trendi” olarak tanımlamaktadır. Tüketim kültürü de bu yaşam biçimini ekonomik bir alan hâline getirmiş; yalnız yaşayan bireyler önemli bir tüketici kitlesi olarak görülmeye başlanmıştır. Dışarıda tek başına yemek yemek, konserlere ve çeşitli etkinliklere bireysel olarak katılmak gibi alışkanlıklar, yalnız yaşamın giderek daha yaygın ve olağan kabul edilmesine katkıda bulunmaktadır.
Dikkat çeken bir diğer gelişme ise birçok insanın yalnız yaşamayı kendi tercihi olarak benimsemesidir. Klinenberg, bu tercihin ekonomik bağımsızlıkla yakından ilişkili olduğunu belirtirken, gençlerin ise kendi kişiliklerini geliştirme düşüncesiyle yalnız yaşamayı seçebildiklerini ifade etmektedir. Teknolojik gelişmeler de bu süreci desteklemektedir. Sosyal medya ve internet, insanları sürekli iletişim içinde tutuyor gibi görünse de, yalnız yaşamın normalleşmesine de zemin hazırlamaktadır.
Bununla birlikte, yalnızlığın temel sebebi teknoloji, ulaşım veya iletişim imkânları değildir. Asıl sorun sevgisizliktir. Yaşlılar ilgisiz bırakılmakta, gençler sevgisizlik nedeniyle bunalıma sürüklenmekte, insanlar ise yaşam sevinçlerini kaybederek yalnızlığı tercih etmektedir.
Sevgisizlik, toplumsal hayatı derinden etkileyen önemli bir problemdir. Yalnızlık ise bu problemin en ağır sonuçlarından biridir. Nitekim uluslararası hukukta dahi en ağır yaptırımlardan biri, kişinin uzun süreli yalnızlığa mahkûm edilmesidir. Bu durum, yalnızlığın insan psikolojisi üzerindeki yıkıcı etkisini göstermektedir.
İnsan, yaratılışı gereği sevilmek, ilgi görmek ve değer verilmek ister. Sevgi, vefa ve sadakat, insan hayatının en önemli manevi değerleri arasında yer almaktadır. Bu nedenle, birçok akademik çalışmada ileri sürülen görüşlerin aksine, yalnızlık insan hayatının doğal ve kaçınılmaz bir parçası değildir. Asıl doğal olan; sevgi, dostluk ve kardeşlik içerisinde yaşamaktır.
İnsan, yaratılışı gereği güzelliğe yönelir. Allah’ın tecellilerini gördükçe ruhu huzur bulur. Allah’ın tecellilerinin en yoğun şekilde insanda görüldüğünü kavrayan ve Allah sevgisiyle yaşayan kimse ise insan sevgisini hayatının merkezine yerleştirir. Böyle bir anlayış, hiçbir insanın yalnız ve mutsuz kalmasını istemez; aksine sevginin toplumun tamamına yayılmasını hedefler.
Sevginin hâkim olduğu bir toplumda yalnızlık da büyük ölçüde ortadan kalkar. İnsanlar sevgi bağıyla birbirine yaklaşır, hiç kimse yalnız yaşamaya mahkûm olmaz ve toplumsal hayat huzur, neşe ve mutluluk içerisinde devam eder. Bu anlayışın hâkim olduğu bir dünyanın oluşmasına katkı sağlamak ise herkesin ortak sorumluluğudur.
Nitekim Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: “Hepiniz Allah’ın ipine sımsıkı sarılın. Dağılıp ayrılmayın. Ve Allah’ın üzerinizdeki nimetini hatırlayın. Hani siz düşmanlar idiniz. O, kalplerinizin arasını uzlaştırıp-ısındırdı ve siz O’nun nimetiyle kardeşler olarak sabahladınız. Yine siz, tam ateş çukurunun kıyısındayken, oradan sizi kurtardı. Umulur ki hidayete erersiniz diye, Allah, size ayetlerini böyle açıklar.” (Âl-i İmrân Suresi, 103)
Yorum bırakın